برای انجام تحلیل تکنیکال، نمودار را از کل به جزء بررسی کنید: اول جهت بازار، بعد ناحیه های مهم قیمت، سپس نشانه ورود و در آخر ریسک معامله. خروجی یک تحلیل کامل، پیش بینی قیمت نیست؛ یک سناریوی مکتوب است که پنج چیز را مشخص می کند: جهت معامله، ناحیه ورود، نقطه ابطال، هدف قیمتی و حجم معامله.
الگوهای تحلیل تکنیکال در چهار خانواده اصلی قرار می گیرند: الگوهای کلاسیک (نموداری)، الگوهای شمعی ژاپنی، الگوهای هارمونیک و الگوهای موجی الیوت. هر الگو، مستقل از خانواده اش، یکی از سه پیام را می دهد: بازگشت روند، ادامه روند یا احتمال شکست در هر دو جهت.
اگر تازه با نمودار قیمت آشنا شده اید، احتمالا با فهرست بلندی از اصطلاحات روبه رو هستید: کندل، اندیکاتور، فیبوناچی، الیوت، پرایس اکشن و ده ها مورد دیگر. مشکل اصلی معامله گر مبتدی کمبود مطلب نیست؛ مشخص نبودن ترتیب است.
وین ریت 70 درصد می تواند به زیان ختم شود و وین ریت 35 درصد می تواند سودده باشد. دلیلش این است که هیچ کدام از این دو عدد به تنهایی چیزی درباره سودآوری نمی گوید. رابطه وین ریت و ریسک به ریوارد مشخص می کند که یک سیستم معاملاتی در بلندمدت بالای نقطه سر به سر قرار دارد یا زیر آن.
سرور اختصاصی پراپ، سرور معاملاتی است که خود پراپ فرم یا بروکر وابسته به آن اداره می کند و حساب های چالش و حساب های تامین سرمایه شده روی آن ساخته می شوند. در مقابل، برخی پراپ ها حساب معامله گر را روی سرور عمومی یک بروکر دیگر باز می کنند.
بهترین ارز برای ترید ساعتی، ارزی است که هم زمان سه شرط داشته باشد: حجم معاملات روزانه بالا (دست کم صدها میلیون دلار)، نوسان روزانه کافی برای پوشش کارمزد، و اسپرد کم. با این سه شرط، بیت کوین (BTC) و اتریوم (ETH) برای شروع و سرمایه کم ریسک، و سولانا (SOL) و ریپل (XRP) برای کسانی که نوسان بیشتر می خواهند، در صدر فهرست قرار می گیرند. اما «بهترین» برای همه یکسان نیست؛ به تایم فریم، کارمزد صرافی و ساعتی که معامله می کنید بستگی دارد.
اگر متاتریدر را باز کرده اید و با دیدن Bid، Ask، Lot، Margin Level و Swap سردرگم شده اید، مشکل از شما نیست؛ این بازار زبان خودش را دارد. تا این زبان را یاد نگیرید، نه می توانید یک تحلیل را دنبال کنید و نه می فهمید چرا حساب تان ضرر کرد.
نوسان گیری در فارکس یعنی کسب سود از حرکت های قیمت در بازه ای کوتاه تا میان مدت؛ از چند دقیقه تا چند هفته. مشکل اصلی اینجاست که این اصطلاح در فارسی به دو سبک کاملا متفاوت اطلاق می شود: اسکالپینگ با معاملات چند دقیقه ای و سوئینگ تریدینگ با معاملات چند روزه. تایم فریم، حد ضرر، سرمایه لازم و حتی نوع حساب معاملاتی در این دو سبک با هم فرق دارد.
الگوی QM یا کوازیمودو (Quasimodo Pattern) یک الگوی بازگشتی در پرایس اکشن است که از ترکیب دو اتفاق ساخته می شود: قیمت یک بار دیگر در جهت روند قبلی حرکت می کند و سقف یا کف جدیدی می سازد، اما بلافاصله ساختار بازار را در جهت مخالف می شکند. همین «ادامه ناموفق + شکست ساختار» است که آن را از الگوهای کلاسیک جدا می کند و به معامله گر اجازه می دهد زودتر از الگوی سر و شانه وارد معامله شود.
الگوی سقف دوقلو و کف دوقلو دو الگوی بازگشتی کلاسیک هستند که روی نمودار شبیه حروف M و W دیده می شوند و هشدار می دهند روند فعلی احتمالا در حال پایان است. مشکل اصلی معامله گران این نیست که این شکل را نمی شناسند؛ مشکل این است که هر دو قله یا دو کف نزدیک به هم را الگو حساب می کنند و پیش از تأیید وارد معامله می شوند.
الگوی MTR یا برگشت روند ماژور (Major Trend Reversal) یک ستاپ پرایس اکشن است که ال بروکس (Al Brooks) برای شناسایی پایان یک روند و شروع روند مخالف تعریف کرده است. این الگو یک کندل یا یک شکست ساده خط روند نیست؛ یک فرایند چند مرحله ای است که با شکست خط روند شروع می شود، با تست سقف یا کف قبلی ادامه پیدا می کند و با برگشت دوم تکمیل می شود.
اگر برای اسکالپ به دنبال یک میانگین متحرک مشخص می گردید، احتمالا تا حالا با ده ها ترکیب عددی مختلف روبه رو شده اید: 7 و 14، 9 و 21، 5 و 8 و 13، 20، 50 و غیره. مشکل اصلی این نیست که کدام عدد «درست» است؛ مشکل این است که بدون معیار انتخاب، هر عددی فقط یک حدس است.
طبق رایج ترین تعریف بروکرها، هر پیپ (Pip) طلا برابر با 0.01 دلار تغییر قیمت در هر اونس است. با این تعریف، ارزش هر پیپ در یک لات استاندارد (100 اونس) برابر با 1 دلار می شود. برای 0.10 لات این عدد 0.10 دلار و برای 0.01 لات برابر با 0.01 دلار است.
استیتمنت (Statement) گزارشی است که معاملات، هزینه ها و شاخص های عملکرد یک حساب معاملاتی را در یک بازه زمانی مشخص ثبت می کند. برای خواندن درست آن لازم نیست همه عددها را حفظ کنید. کافی است با یک ترتیب ثابت جلو بروید: اول مشخصات حساب، بعد سود خالص، بعد کیفیت سود، بعد ریسک، و در پایان شکل منحنی اکوئیتی و اعتبار فایل.
ارز پایه (Base Currency) در فارکس، اولین ارز در یک جفت ارز است؛ ارزی که با ثبت یک معامله، خرید یا فروش آن انجام می شود. ارز دوم، ارز مظنه (Quote Currency) نام دارد و قیمت ارز پایه با آن بیان می شود. در EUR/USD برای مثال، یورو ارز پایه و دلار آمریکا ارز مظنه است.
مارجین (Margin) مبلغی از سرمایه شماست که بروکر برای باز نگه داشتن یک پوزیشن بلوکه می کند، و لوریج (Leverage) نسبت ارزش کل پوزیشن به همین مبلغ است. این دو رابطه معکوس دارند: هرچه لوریج بالاتر باشد، مارجین لازم برای همان حجم معامله کمتر می شود.
در بازار اسپات کسی شما را لیکویید نمی کند؛ اما این به آن معنا نیست که سرمایه شما در امان است. بخش بزرگی از زیان های سنگین معامله گران خرد در همین بازار و با خرید نقدی رخ می دهد: تمام پول روی یک آلت کوین، بدون حد ضرر، بدون برنامه فروش و بدون پول نقد برای فرصت های بعدی. مدیریت سرمایه در اسپات دقیقا برای جلوگیری از همین الگو است.
حساب پراپ (Prop Account) حسابی است که یک شرکت پراپ تریدینگ با سرمایه خودش در اختیار معامله گر قرار می دهد تا با آن معامله کند و سود حاصل، طبق درصدی توافق شده، بین معامله گر و شرکت تقسیم شود. معامله گر برای دریافت این حساب معمولا هزینه ای بابت شرکت در یک مرحله ارزیابی (چالش) می پردازد و باید قوانینی مثل سقف افت سرمایه و هدف سود را رعایت کند.
هنگام واریز یا برداشت تتر در صرافی، کیف پول یا پنل پرداخت یک پراپ فرم، با فهرستی از شبکه ها روبه رو می شوید: TRC20، ERC20، BEP20 و چند گزینه دیگر. انتخاب اشتباه در این مرحله می تواند به از دست رفتن دارایی منجر شود و انتخاب درست می تواند کارمزد را از چند دلار به کمتر از یک دلار برساند.
پاسخ کوتاه: برای انتقال تتر بین صرافی ها، شبکه ترون (TRC20) همچنان رایج ترین و کم دردسرترین گزینه است. اگر از بایننس یا صرافی های مشابه برداشت می کنید و مقصد از BNB Smart Chain پشتیبانی می کند، BEP20 در حال حاضر ارزان ترین کارمزد برداشت را دارد. برای مبالغ بالا، کار با پروتکل های دیفای یا مقصدی که فقط اتریوم را می پذیرد، ERC20 یا لایه دوهای اتریوم مناسب ترند. در هر سه حالت، شرط اول این است که مقصد همان شبکه را پشتیبانی کند؛ در غیر این صورت ارزان بودن شبکه هیچ ارزشی ندارد.
کندل اینگالفینگ (Engulfing) یک الگوی دو کندلی است که در آن بدنه کندل دوم، بدنه کندل اول را به طور کامل می پوشاند و نشان می دهد کنترل بازار در یک بازه زمانی، از یک طرف به طرف دیگر منتقل شده است. در فارسی به آن کندل پوشا، الگوی پوششی، اینگالف یا انگالف هم می گویند و در دو نوع صعودی (Bullish Engulfing) و نزولی (Bearish Engulfing) دیده می شود.
شکست قیمت (Breakout) زمانی رخ می دهد که قیمت از یک سطح مهم مثل حمایت، مقاومت یا خط روند عبور کند و در سمت جدید سطح باقی بماند. مشکل اصلی معامله گران این نیست که شکست را نمی بینند؛ مشکل این است که نمی دانند کدام عبور واقعی است و کدام یک چند کندل بعد به محدوده قبلی برمی گردد.
معامله با شکست قیمت یعنی ورود به معامله پس از آن که قیمت از یک سطح کلیدی مانند مقاومت، حمایت یا مرز یک محدوده رنج عبور می کند و در سمت جدید سطح تثبیت می شود. این روش روی سه رکن استوار است: پیدا کردن سطحی که واقعا معتبر باشد، تایید این که عبور قیمت یک شکست واقعی است و نه یک حرکت موقت، و مدیریت ریسکی که با نرخ بالای شکست های ناموفق سازگار باشد.
CFD و فیوچرز هر دو ابزار مشتقه هستند و در هیچ کدام مالک دارایی پایه نمی شوید؛ تفاوت اصلی آن ها در سه چیز است: طرف مقابل معامله (بروکر در CFD، اتاق پایاپای بورس در فیوچرز)، تاریخ سررسید (CFD ندارد، فیوچرز دارد) و ساختار هزینه (سواپ شبانه در CFD، کمیسیون و رول اور در فیوچرز).
